Í framhaldi af síðustu færslu er hér er annað dæmi um vandræði með séríslenska stafi. Í þetta sinn er vandamálið ekki af stafrænu sortinni heldur af þeirri handgerðu úr fortíðinni, nánar til tekið frá árinu 1976, og úr Verkalýðsblaðinu. Hér hefur hönnuðurinn, sem hafði ekki <ð> í erlendu stafasetti sínu, þurft að „skítamixa“ stafinn en ekki haft mikið fyrir því að teikna <ð> eins í sömu fyrirsögn. Já, hvað er á seyði?

Via Timarit.is